„Główne odrębności w postępowaniu przed sądem królewskim były następujące
W procesie sądu królewskiego pozew wychodził z sądu mianowicie w formie nakazu tzw. indiculus commonitorius, jaki sąd królewski wydawał na żałobę powoda. Nakaz zawierał polecenie, aby pozwany albo uczynił zadość żądaniu powoda, albo też stawił się przed sądem królewskim.
W sądzie królewskim dopuszczalne było zastępstwo stron.
Jako środek dowodowy wprowadzone zostało nie podlegające naganie świadectwo sądowe dotyczące aktów dokonanych w sądzie. W procesie zwyczajnym musiała strona, jeżeli się na jakiś akt dokonany w sądzie powołała, udowodnić go zwykłymi środkami (głównie świadkami), które mogły być naganione.
O ile chodzi o dowód ze świadków, to sąd królewski nie był ograniczony tylko do przedstawionych przez stronę świadków, którzy specjalnie przy zdziałaniu danego aktu prawnego uczestniczyli albo byli świadkami w sprawach notoryjnych. Sąd królewski mógł w celu ustalenia prawdy materialnej sam pod zagrożeniem bannus królewskiego wezwać i przesłuchać (inąuisitio) pod przysięgą (albo z upomnieniem na przysięgę wierności złożoną królowi) osoby, co do których można było przypuszczać, że znają sprawę. Przysięga składana przez tych świadków, odmiennie niż przysięga świadków w zwyczajnym procesie, miała charakter przysięgi przyrzekającej (iuramentum promissorium). Świadek przyrzekał pod przysięgą, że będzie na pytania zadane przez sędziego mówił zgodnie z prawdą. Taki dowód inkwizycyjny nie mógł być naganiony.“(16)