„Tak samo jak i ty wkrótce zginiesz! odrzekł Dick, a Portugalczyk zbladł pod ciężarem jego spokojnego spojrzenia.
Negoro stracił panowanie nad sobą i od gróźb przeszedł do czynów, zamierzając udusić własnymi rękami bezbronnego jeńca. Rzucił się na chłopca i potrząsnął nim gwałtownie, gdy nagle pewna myśl rozluźniła uścisk jego dłoni. Zrozumiał, że z chwilą śmierci ofiary wszystko się dla niej skończy, a tym samym oszczędzi jej wielogodzinnych, wymyślnych tortur. Wyprostował się, rozkazał wartownikowi pilnie strzec jeńca i opuścił barak.
To zdarzenie, choć przykre, nie przygnębiło Dicka, przeciwnie, polepszyło jego samopoczucie. Poczuł nawet przypływ sił fizycznych. Czyżby Negoro, gdy szarpnął nim w pasji, rozluźnił nieco więzy, które dotychczas uniemożliwiały mu każde poruszenie Było to bardzo prawdopodobne, albowiem Dick zdał sobie sprawę, że czuje się teraz znacznie swobodniej aniżeli przed nadejściem swego kata. Chłopiec doznał ulgi na myśl, iż może mu się uda uwolnić z więzów choćby ręce. Zmniejszyłoby to tylko odrobinę jego cierpienia w starannie strzeżonym więzieniu. Bywają takie chwile w życiu, kiedy najmniejsza ulga ma nieocenioną wartość.
Dick stracił już wszelką nadzieję. Pomoc mogła nadejść tylko z zewnątrz, a kto mu jej mógł udzielić Oczekiwał z poddaniem swego losu, zresztą nie chciało mu się już nawet żyć. Wspominał wszystkich, którzy odeszli przed nim, i pragnął jak najszybciej się z nimi połączyć. Negoro potwierdził słowa Harrisa pani Weldon i Jack już nie żyli. Należało się również liczyć z możliwością, że i Herkules, narażony na tyle niebezpieczeństw, zginął okropną śmiercią. Dick wierzył, że Tom i jego towarzysze odeszli daleko i że nie zobaczy ich już nigdy. Szaleństwem byłoby spodziewać się czegokolwiek innego poza śmiercią, która nie mogła być gorsza niźli takie życie.“(14)