„Uzupełnieniem tego może być zapis rozmowy Macieja Rataja z Maurycym Zamoyskim z 16 lutego 1924 r. Zamoyski tak opowiadał o wizycie Skrzyńskiego u prezydenta Milleranda podczas jego pobytu w Paryżu „Usiadł sobie bokiem, prawie tyłem do prezydenta, założył nogę na kolano drugiej i odpowiadał tonem profesorskim na uwagi prezydenta, patrząc w inną stronę pokoju". „Jakbym widział p. Skrzyńskiego!" dorzuca od siebie Rataj.
Ale dla wnikliwego obserwatora, Kajetana Morawskiego, poza, jaką niekiedy przybierał Skrzyński, kryła w sobie inne treści „Wobec świata zewnętrznego jest jeszcze nieśmiały. Powagę i poczucie odpowiedzialności pokrywa gestem nonszalanckim, pracowitość niezmierną pozorami pańskiej nicdbałości. Ale w mowach jego, skomplikowanych nieraz i nieprostych w formie, uderza ton czysty i szlachetny człowieka, który prawdę swą czerpie z głębi własnego odczucia".
W każdym razie Skrzyński nie był bynajmniej niezręczny w kontaktach z mężami stanu, politykami, dyplomatami. Wręcz przeciwnie, był dobrym i doświadczonym negocjatorem. Przekonuje nas o tym m. in. zapis z raportu posła radzieckiego Piotra Woj kowa, który tak pisał o swej rozmowie ze Skrzyńskim w dniu 29 marca 1926 r. „Skrzyński przyjął mnie u siebie w domu w intymnym otoczeniu swego gabinetu, w półmroku, przy świetle ognia z kominka. Takie przyjęcie miało symbolizować te przyjacielskie uczucia, które powinny były towarzyszyć rozmowie". A była ona długa i ciekawa. Rozmówcy dokonali generalnego przeglądu sytuacji, stosunków z Rumunią i państwami bałtyckimi.“(5)