„Zmiany w liczbie i jakości komórek znajdowanych w osadzie moczu pozwalają nam na wyciąganie wniosków o stanie narządu moczowego. Na przykład w zapaleniu pęcherza moczowego obserwujemy zwiększenie liczby krwinek białych w badanym osadzie moczu, a w przypadku choroby nerek stwierdza się obecność wałeczków i krwinek czerwonych.
Do badania oddaje się ranną porcją moczu w dokładnie wymytej, suchej butelce, którą zaraz po napełnieniu należy zakorkować. Najlepsze są butelki z białego szkła, o pojemności 150— 250 ml. Mocz należy oddawać do czystych naczyń, wszelkie bowiem zanieczyszczenia, np. resztki leku w butelce, mogą przeszkadzać w wykryciu jakiegoś składnika albo prowadzić do stwierdzenia obecności w składzie moczu jakiejś substancji, która pochodzi w rzeczywistości z zanieczyszczenia. Na przykład resztki syropu na kaszel mogą prowadzić do mylnego stwierdzenia obecności cukru w badanym moczu.
Do badania ogólnego potrzeba 0,5—1 szklanki moczu (czyli 150—250 ml). Jeśli nie oddaje się moczu od razu do butelki, to naczynie pośrednie musi być także czyste. Nie wolno odlewać moczu z naczynia, do którego został on oddany uprzednio razem z kałem.
Konieczna jest także czystość narządów moczowopłciowych. Powinno się je przedtem obmyć. Jest to szczególnie ważne u kobiet mających upławy, w skład których wchodzi bardzo duża“(6)